A new beginning always starts at the end

Lieve volgers,

Op dit moment ga ik aan mijn laatste blog beginnen. De koffers staan klaar en het zijn er VEEL. Dit kunnen jullie me echter niet kwalijk nemen, als westernruiter in cowboyland moet je tenslotte wel ten minste drie paar laarzen hamsteren. Vorige keer waren we gebleven bij onze eerste avond in Fort Worth. Op vrijdagochtend 16 september zijn Eddie en ik naar het hoofdkantoor van de American Paint Horse Association gereden, deze is gevestigd in Fort Worth. Bonanza is een American Quarter Horse, maar het hoofdkantoor van dit stamboek zit in een enorme uithoek van Texas dus moest ik genoegen nemen met het stamboek van de vlekjes. :) We gingen op goed geluk en een beetje onwennig maar het bleek een enorm succes! We werden hartelijk ontvangen en kregen onmiddelijk een rondleiding aangeboden. We zijn door het hele gebouw getourd en kregen overal uitleg bij. Ik zou er verder niet te diep op ingaan, de westernlui onder ons die kennen het wel. Na een uur stonden we buiten met kilo's aan goodies. Dit was echt geweldig! Hierna zijn we naar het Cowgirl museum gegaan, dit spreekt voor zich denk ik. Een museum vol stoere meiden te paard. :D Aan het einde van de middag zijn we terug naar de Fort Worth Stockyard gegaan (het bekende westernstukje) want om 16.00 uur werd traditiegetrouw de cattle door de straat gedreven. Dat maakte het plaatje compleet! Na het eten begon het ineens flink te regenen, tot grote opluchting van de locals want het was de eerste regen sinds maanden. 's Avonds zijn we naar een rodeo gegaan in het 'Cowtown Coliseum' (tevens in de Stockyards) en daar hadden we het geweldig naar onze zin. We zijn twee uur lang vermaakt met rodeo, live countrymuziek, westernpaardensport (zeg maar 'koeien vangen') en hilarische entertainment tussendoor. Wat een top avond! En om deze nog succesvoller af te sluiten zijn we na afloop even verderop naar een enorme Honky Tonk gegaan. Billy Bob's, een indoor entertainment hal met ruimte voor 6000 man: live muziek, bars, bull riding, speelhal. Het was ook echt een uitlaatplek voor de plaatselijke hillie billies. Haha.

Op zaterdagochtend 17 september vertrokken we naar Dallas. Onderweg zijn we gestopt bij Teskey's, een enorme paardenwinkel waar ik me helemaal ziek heb gekocht. Droomprijzen vergeleken met Nederland waar je je in de gemiddelde westernwinkel gewoon gen**id voelt dus ik heb me even lekker laten gaan. Rond 15.30 uur kwamen we aan in Dallas waar we gewoon keihard in het luxe 4-sterren hotel Hyatt Regency Dallas een kamer hadden geboekt voor DRIE nachten. We zaten op 10 hoog met uitzicht over de stad. Het verblijf was heerlijk luxe met een geweldige service. We zijn die avond in een gezellig stukje genaamd West End wat gaan eten en hebben verder te voet alvast downtown wat verkend. De volgende ochtend zijn we naar het Sixth Floor Museum gegaan, het gebouw waarvan uit John F. Kennedy doodgeschoten is. Dat was enorm indrukwekkend, geen woorden voor. Je kunt vanuit dezelfde ruimte naar buiten kijken en daar hebben ze precies aangegeven (op de weg) waar hij geraakt is. Brrr. :( Later hebben we voor vier dollar een dagtreinkaartje gekocht en hebben we wat rondgehopt. Het was echter zondag en dat was te merken, zelfs downtown was het uitgestorven en bijna alles was gesloten. En dat voor zo'n grote stad! Dat was wel een beetje een domper. 's Avonds heeft het gruwelijk geregend, zoveel regen en lichtflitsen heb ik nog nooit gezien. We hadden vanaf onze hotelkamer mooi uitzicht maar we konden op een gegeven moment de verlichte gebouwen verderop niet meer zien, zo hard regende het. Ze hadden het wel nodig daar, dus het was meer dan welkom. De volgende dag hebben we weer gehopt met de trein en zo hebben we verschillende buurten gezien en natuurlijk ook weer wat gewinkeld. Dallas was de laatste stad die we wilden bezoeken in Texas. Omdat we nog een week over hadden hebben we besloten naar de staat Tennessee te rijden. En wat zijn we daar achteraf blij mee want het was buitengewoon fantastisch!! Op dinsdagavond 20 september kwamen we na een rit van acht uur aan in Memphis waar we eerst ons bed in zijn gedoken. De volgende dag stond Graceland op het programma! Het huis en de laatste rustplaat van 'the king' Elvis Presley. Je gaat dan ook echt in zijn huis en dat is nog precies als 35 jaar geleden. Heel bizar en eigenlijk ook wel een beetje luguber. Maar bovenal heel bijzonder en ik vond het erg intrigerend. Elvis is begraven bij zijn woning en we hebben dan ook zijn graf bezocht. Er waren veel Nederlanders en die zijn dan ook meteen het ergste: genante foto's maken door (lachend) te poseren bij Elvis' graf. Eddie en ik bleven maar Engels praten tegen elkaar want daar wilden we echt niet bijhoren. Ik heb voor het nageslacht wel een foto van het graf gemaakt maar dat is eigenlijk al een beetje tegen mijn principes. :p Behalve het huis van Elvis hebben we ook zijn vliegtuigen van buiten en binnen gezien. Aan het einde van de middag zijn we naar het National Civil Rights Museum in Memphis geweest. Dit is gevestigd in het voormalige Lorraine Motel, waar dr. Martin Luther King jr. is vermoord. Na het museum over John F. Kennedy was ook dit een erg indrukwekkend museum. Je loopt gewoon je ogen uit je kop te schamen voor waar je medemens toe in staat was/is. Ze lieten er enkele aanwijsborden van vroeger zien, met 'women' 'men' en 'colored'. Echt walgelijk en het komt extra hard binnen als je het met eigen ogen ziet. :( Het museum lag downtown dus we zaten vlakbij Beale Street, dé bekende blues/jazz straat vol livemuziek. We hebben er dan ook flink van genoten in B.B. King's Blues Club.

Op donderdag 22 september zijn we weer in de auto gesprongen. Deze keer voor Nashville, zo'n drie uur verderop. Nashville is de geboorteplaats van countrymuziek. En we kregen hier, en sowieso in Tennessee, dan ook veel meer een 'zuidelijk gevoel' dan in Texas. Ook het landschap veranderde steeds meer, naar groen en bergachtig. In Nashville hebben we wederom volop genoten van alles livemuziek, zowel op straat als in de kroeg. Retegaaf en steengoed! De volgende dag vroeg op want er stond iets heel aparts en geinigs op het programma. Na een prachtige rit van 3,5 uur kwamen we via de Great Smokey Mountains aan in DOLLYWOOD! Het pretpark van Dolly Parton, midden in de Smokey Mountains waar ze vandaan komt. Het was me daar toch leuk en we zijn daar in de meest geweldige en hilarische achtbaan ooit geweest: Thunderhead, een -jaja- houten achtbaan waar zowel Eddie als ik ongelofelijk blij verrast uitkwamen want hij ging knetterhard en stijl. We zijn er twee keer in geweest en beide keren lag ik blauw, zo leuk. Ondanks dat het een park van Dolly Parton was, was het geen Dolly propaganda. Ze wil ambachtelijk werk in stand houden dus je vindt er verschillende ambachtelijke winkels waar alles natuurlijk ter plekke wordt gemaakt. We raakten aan de praat met personeel en daaruit bleek dat Dolly erg betrokken is en het personeel ook regelmatig opzoekt. Het was echt een leuke dag! Het was ook een lange dag vanwege de afstand dus eenmaal terug in Nashville zijn we direct gaan slapen. Die ochtend zijn we vroeg opgestaan omdat we aan ons reis terug naar Houston, Texas moesten beginnen: in totaal zo'n 14 uur. We hadden besloten hier twee dagen over te doen maar hoe dichterbij we kwamen, hoe meer we zoiets hadden van ja waarom eigenlijk niet in één keer? We zijn een heel stuk door de staat Mississippi gereden, geen snelweg maar een 'provenciale weg' door een mooie omgeving. 's Avonds reden we over de Mississippi River zo Louisiana binnen. Helaas was het inmiddels donker en hebben we van deze staat niets kunnen zien. Om 02.00 uur kwamen we aan in Houston. Omdat we in één keer waren gereden hadden we dus nog twee volle dagen in Houston. Die hebben we nuttig besteed door naar een outlet mall te gaan en naar een urban buurt van Houston vol met tweedehands winkeltjes en antiek gerommel. Fantastisch! Vandaag, op onze laatste dag, zijn we naar het Texas Prison Museum gegaan. Heel informatief en ook objectief weergegeven!

Nu is alweer de laatste nacht hier. Een prachtige en onvergetelijke tijd is ten einde gekomen. Maar niet de herinneringen en ervaringen, die blijven me altijd bij en zullen me in de toekomst weer verder op weg helpen. Want wat zijn de afgelopen drie maanden ontzettend leerzaam geweest en wat heeft het mijn leven weer enorm verrijkt. Amerika, ik kan niet met en ik kan niet zonder je. Je zet me aan het denken, je verbaast me en laat me soms vol ongeloof en een mond vol tanden staan. Met je donkere kanten, hopeloos arme inwoners, je trots. Maar wat heb ik enorm genoten van je natuur, muziek, gastvrijheid en de onbegrensde mogelijkheden. Zoals Dollywood beschreef: "The sky is not the limit". Volgende jaar kom ik je weer opzoeken, met al je onhebbelijkheden en charmes. En dan neem ik mijn mams mee, want dat is iets wat ik nog zo graag wil: Amerika delen met mijn moeder. Bedankt lieve allemaal voor jullie meegenieten, reacties en ook gewoon voor jullie 'zijn' hier. Thank y'all, thank you very much.

Love,
Danai