An everlasting memory

Lieve volgelingen,

Na een lang weekend Miami kan ik natuurlijk niet lang wachten met een blog. Het was een bijzonder en soms buitengewoon enerverend verblijf in South Beach! Vrijdag tegen het middaguur vertrokken de meiden en ik met mijn rental car naar de "Amerikaanse Rivièra". Omdat één van de meiden hier nog maar net was, besloot ik via de Everglades te rijden zodat ze toch iets kon meepikken van toch wel een belangrijk onderdeel van Florida. En deze route was voor mijzelf en de andere volunteer bepaald geen straf dus iedereen happy. Onderweg hadden we heftige stortbuien maar tussendoor hebben we toch wat alligators kunnen spotten. Rond 18.30 uur arriveerden we in Miami South Beach, in één keer goed gereden. Wat voelt dat stiekem wel gaaf zeg. Was toch ruim 600 kilometer! We verbleven in The Clay Hotel, gelegen aan Espanola Way/Washinghton Avenue: midden in het centrum dus en alles op loopafstand. We hebben die avond veel rondgelopen (en wat gewinkeld) om alles een beetje te verkennen en om 1.30 uur sloten we de dag af met natuurlijk een cocktail. Uiteindelijk lag ik om 4.00 uur in bed. ;) De volgende ochtend begon een nieuwe avontuur. Ik had een kamer voor mij alleen en de twee Fransen sliepen bij elkaar op een kamer. We hadden afgesproken dat we niet op elkaar hoefden te wachten in de ochtend, maar wie als eerste wakker zou zijn en naar buiten wilde moest dit dan natuurlijk wel even laten weten aan de ander. Nadat ik enige tijd op mijn kamer had gewacht omdat het erop leek dat de anderen nog lagen te slapen, besloot ik toch maar alvast naar buiten te gaan maar niet voor ik de dames een sms had gestuurd. Zo gezegd zo gedaan, dus ik loop ons straatje uit. Zitten de dames te ontbijten buiten op een terrasje. Ze waren vergeten mij iets te laten weten. Ik besloot daarop mijn eigen plan te trekken en Jim en Travis op te zoeken. Met hen heb ik een pizza ontbijt genomen (gatver). Hoewel de pizza erg goed was, is het natuurlijk geen porem als ontbijt dus we kregen het grootste gedeelte mee in een kartonnen doos. De eerstvolgende zwerver kreeg het van ons (idee van Jim, super!) en hij was er zo blij mee dat hij het direct ging delen met zijn vrienden en mede-daklozen. Veeeel zwervers in Miami, en zoals jullie weten... niets voor mij, zo naar :( De dollars zijn weer goed verdeeld. Mijn motto is: wie kan shoppen kan ook delen. Dus heb eten en geld gegeven aan diverse daklozen. Zo was er een verwaarloosde, dakloze man die met palmbladen allerlei kunstwerkjes maakte om zo wat geld bij elkaar te krijgen. Nou dan breekt mij hart hoor, zoiets wordt door mij rijkelijk beloond. En toen ik de supermarkt uitliep zag ik een oudere man in een afvalbak zoeken naar wat voedsel. Ik vroeg hem direct of hij wat uit mijn tasje met boodschappen wilde en dat kon hij ernorm waarderen. Ik heb ook nog even staan kletsen met een medewerker/organisator van een daklozenopvang. Ik was blij te horen dat er in Miami wel actief wat aan gedaan wordt.

Ik heb die zaterdag met Jim en Travis - na het nuttigen van een cocktail terwijl Beau van Erven Dorens voorbij liep (ja ik heb 'm gedag gezegd en hij zei lachend gedag terug) - uiteraard ook het beroemde strand bezocht. Maar van zwemmen is het niet gekomen, vol met kwallen! Na ons strandbezoek besloten de heren terug naar hun hotel te gaan om wat rond te hangen bij het zwemband. Toppunt van saaiheid, als je het mij vraagt. De dames veranderden telkens hun plan zonder iets te laten weten dus na wéér voor niets gewacht te hebben ben ik heerlijk in m'n eentje gaan shoppen in Lincoln Road. 's Avonds heb ik Travis en Jim weer ontmoet om samen te dineren en tegen middernacht ben ik voor het eerst aan de waterpijp gegaan. Lachen joh, haha. Nog maar 's een keer goed overdoen in Amsterdam. ;) De dames zijn toen ook aangeschoven en nadat ik uit protest mijn mond een tijdje hield (wat heel moeilijk is voor mij zoals jullie weten) was de boodschap duidelijk en was alles weer koek en ei. We besloten de volgende dag een 'ducktour' te doen (citytour te land en te water met hetzelfde voertuig). De dames gingen die nacht naar een Latino bar en ik besloot terug naar het hotel te gaan. Onder meer omdat ik het niet te gek wilde maken vanwege een belangrijke afspraak later én een lange terugreis, de andere reden wordt later duidelijk (vrouwelijk instict heeft altijd gelijk). De volgende ochtend verliep -natuurlijk- anders dan afgesproken. De meiden lagen tot het middaguur in bed en vonden de ducktour bij nader inzien te duur. Dus ik ben weer lekker alleen op stap gegaan. Eerst op terrasje ontbeten. De ducktour was leuk en melig. Ik ben onder meer rondom Star Island gevaren en met partymuziek over Ocean Drive gereden. Een tour van anderhalf uur waardoor je toch weer iets meer van de stad weet en ziet. Bij mijn terugkomst in het hotel bleek één van de meiden zich ziek te voelen. Ze deed heel erg dramatisch en wilde in eerste instantie niet dat we (ver) weg zouden gaan. Maar ik had toch echt een trip downtown (15 minuten met taxi) op het programma. En met de kennis die ik inmiddels had van deze dame wist ik zeker dat er niets ernstigs aan de hand was. Ik heb haar natuurlijk wel op een vriendelijke manier gerustgesteld en zelfs een anti-misselijkheid pil gegeven. :p Maar die trip ging ik maken en de andere volunteer ging mee! En achteraf was die voluteer me onwijs dankbaar want het was er ge-wel-dig en na een paar uur was mevrouw in het hotel weer helemaal de oude. Bijna voor niets een prachtig uitstapje gemist. Het is tenslotte niet de eerste de beste stad.

De dame (25) die zich eerst ziek voelde was nu ineens in een heel andere stemming. Na ons diner in een leuk restaurant besloot ze de jongen die ons bediende uit te vragen. Na werktijd zouden ze samen een drankje doen. De andere volunteer en ik wachtten op een terrasje zodat ze direct terug kon komen als het niet goed voelde. Ze twijfelde namelijk over of hij haar wel leuk vond. We waarschuwden haar om na het drankje en babbeltje gewoon terug naar het hotel te komen, om niet alleen te gaan stappen als het niets bleek te zijn, blijf in een druk gebied, neem een taxi, enz. enz. en dat ze vooral héél voorzichtig moest zijn. Ze had geen telefoon en we moesten aandringen om ons toch écht iets te laten weten als er iets was, door ons hotel te bellen en naar onze kamer te vragen. Ook vroeg ik haar er rekening mee te houden dat we de volgende ochtend moesten uitchecken en dat ik daarna een voor mij zeer belangrijke afspraak had. En dat ik vervolgens geen kotsend persoon in de auto wilde. Ze begreep dat allemaal en zei dat ze het absoluut niet laat wilde maken, ook omdat ze die dag niet lekker was. En ze vertrok met de jongen. Ondanks dat ze 25 is, wij haar verder niet kennen, ze zelf verantwoordelijk is en we haar op het hart hadden gedrukt ontzettend voorzichtig te zijn, waren we ongerust. De nacht ervoor was namelijk gebleken wat voor type het was. En onder meer omdat ik die bui zag hangen, ben ik toen niet meegegaan. Laten we zeggen dat ze erom vraagt om in de problemen te komen. Ze is zich bewust van haar gedrag, wat voor jongens ze daarmee aantrekt... en ze vindt het leuk (zelf toegegeven). Maar nu waren we in Miami. En Miami is gevaarlijk! Maar ze woonde een jaar in Mexico en was gewend aan alleen uitgaan, vertelde ze. We hoopten dat ze naar ons advies zou luisteren. De volgende ochtend werd ik wakker in een nachtmerrie. Een bonzende volunteer op mijn deur, want de andere dame was niet teruggekomen in het hotel!! Ik kan niet beschrijven wat er door me heen ging. Ik had het gevoel dat ik als een pudding in elkaar zou zakken. Allerlei gedachten en scenarios vliegen door je hoofd. We hadden niets van haar gehoord, ze was duidelijk geweest dat ze op tijd terug zou zijn... dit was foute boel! Als een gek omgekleed en naar de lobby van het hotel. Vragen, wat moeten we doen?? Daarna te voet haastend naar de politie. Daar zakte de moed ons helemaal in de schoenen. De politiemevrouw zei dat een meisje alleen die meegaat met een vreemde, in grote problemen is. "This is Miami". Ze zei dat vermissing alleen door een familielid aangegeven kon worden. Ohhh wat was dat vreselijk, wat voelde we ons afschuwelijk. En zo schuldig!! Maar de politiemevrouw verzekerde ons dat wij in deze geen 'bad guys' waren. We kregen telefoonnummers van ziekenhuizen mee om daar na te vragen. Ondertussen was het 9.00 uur en nog steeds niets. Ziekenhuizen gebeld. Niets. Wat moeten we doen? Wat moeten we doen??? Ik ga mijn afspraak afzeggen, spookte door mijn hoofd. Hoe kan ik dit door laten gaan terwijl er misschien iets vreselijks is gebeurd en we niet weten waar ze is?? Ik ging even terug naar mijn kamer. Om 9.30 uur werd er op mijn deur gebonzd. Ze was terug! Op haar dooie gemak d'r haren aan het doen. Compleet verbaasd over waarom wij ons zo druk maakte. Ik ga maar niet herhalen wat ze allemaal zei, het is gewoon te achterlijk voor woorden. Toppunt hierin was wel haar reactie: "I'm 25. It's just Miami." Ze wilde niet horen wat de politie hierover te zeggen had. Om mijn eigen frustraties te uiten heb ik haar keihard te waarheid verteld en daarbij liepen de emoties hoog op. Maar ja, ik had me vreselijk op lopen vreten en dat kwam eruit toen ze voor me stond. Het was genoeg, ik wilde haar niet meer zien. En ik wilde haar zeker niet in de buurt tijdens mijn afspraak. Ik vraag niet veel, ik breng de anderen met plezier overal naartoe met mijn rental car en ik hoef er niets voor terug. Maar dit, dit was míjn dag. Iets waar ik zólang naar uitgekeken had en wat zóveel voor me betekende. Ik had anderhalf uur om mezelf te herstellen en klaar te maken voor dit belangrijke moment. Maar ik liep nog na te rillen van schrik en woede. En ik kreeg geen hap door mijn keel. Gelukkig doet een gesprek met mams héél veel goed. En papa was bij me. Deze afspraak was voor hen. Voor mij de meest bijzondere manier om mijn liefde en waardering voor papa en mama te uiten. En om een belangrijk moment in mijn leven vast te leggen. Want na een ellendige periode ben ik nu gelukkiger dan ooit. Dit is allemaal verwerkt in een prachtig kunstwerk. Ook voor mijn lieve Puk, en alle andere dieren die ik liefheb en zal liefhebben.

Wat ooit met een simpele gedachte begon, uitgroeide tot een wens maar eeuwig onwaarschijnlijk leek, is afgelopen maandag dan toch echt waarheid geworden. Ik kan het zelf nog steeds niet helemaal geloven. Het betekent voor mij ontzettend veel en heeft een ontelbaar hoge symbolische en emotionele waarde. Zelf bedacht, door de kunstenaar uitgewerkt en met de allerbeste en fijnste details vereeuwigd.

Met trots laat ik jullie zien, an everlasting memory of never-ending love... Met ongelofelijk veel dank aan Janos Masz van 's werelds bekendste en beste tattoo studio Miami Ink ~ Love Hate!